Virtueel verhuizen

Wel eens een telefoonnummer verhuisd? En? Eens, maar nooit meer? Nou, het verhuizen van een domeinnaam is er niets bij. Vooral niet als de oude registrar (hoe kan je dat worden?) niet meewerkt. Het hele proces heeft met vallen en opstaan vele maanden geduurd. Bijna vijf maanden om precies te zijn. En vele, vele support-tickets verder. Dacht ik slim te zijn om al mijn domeinnamen bij één en dezelfde club onder te brengen. Behalve m’n eigen, deze dus. En dat heb ik geweten. Hoe bewijs je dat je de enige en echte eigenaar bent? Juist, aan de hand van een factuur. Geweldig idee van de registrar om de facturen on-line te zetten. Je hoeft ze niet zelf te archiveren en je kan er toch altijd bij. Behalve dus als de registrar (heerlijk woord) geen sjoege meer geeft en er een bordje aan de deur hangt met de strekking van ‘wegens omstandigheden gesloten’. Dus, hoe toon je aan dat je de eigenaar bent? Nou, simpel zou je zeggen. M’n naam komt niet al te veel voor, dat bleek ook bij het registreren want alle tld’s (top level domeinen) waren nog beschikbaar. Dus wat was dan nog het probleem? ‘Tja meneer, dat kunnen we allemaal wel zeggen’ hoorde ik ze denken in … ja waar eigenlijk? Waar zitten al die clubs en hoe kan je ze bereiken? Telefonisch in ieder geval niet want een nummer is nergens te bekennen. Toch moeten er ergens menselijke mensen zitten die een noodkreet niet alleen lezen maar ook begrijpen. Lost in cyberspace tot vandaag dus. Dankzij Aaron, Geoffy, Jean, Bill, Anna en vele, vele anderen die in de loop van die maanden altijd vriendelijk en vrijwel direct mijn supportaanvragen hebben behandeld. Of was het altijd dezelfde? Enfin, vanaf vandaag ben ik open, zonder support-tickets en zonder facturen.