Denken aan Holland

Denkend aan Holland
zag ik vele culturen
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijdele populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de asielzoekerskampen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een los verband.
De lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van Verdonk
met haar ontijdige rampen
gevreesd en gehoord.